یکی از کاربران دربخش نظرگاه پست پیشین در ضرورت بزرگداشت استاداسلامی ندوشن با ذکر خاطره ای ازیزد مطلبی به شرح زیر نوشته اند که ضمن سپاس ازایشان وادب درسی که بخرج داده اند یادآورمیشوم که درسال۸۴به همت جمعی از اهالی فرهنگ وادب یزد بویژه مدیریت ارشادودانشکده ادبیات دانشگاه یزد،آموزش وپرورش وهنرمندان وفعالان فرهنگی-مطبوعاتی مراسم ماندگاری برگزارشدکه دردوجلد کتاب مجموعه مقالات وخطابه های آن گردآوری شده است.هرچند قدر استاد اسلامی افزون ازاین مراسم هاست.حال سخن آن کاربر محترم:
چندسال پیش دریکی از سفرهایم به شهریزد به کارگاهی رفتیم که درآن مردی جوان – بیست و چند ساله – سه تار می ساخت برای فروش. بربالای سرخود قابی آویخته بود از مردی خوش سیما و شوریده. از او پرسیدم این عکس کیست؟ او ازجای برخاست و با احترام وغروری بارز گفت: "استاد هوشنگ ابتهاج". به پیروی ازرفتارشایسته آن جوان، من هم دراینجا به احترام دکترمحمدعلی اسلامی ندوشن ازجا برمی خیزم و کلاه ازسربرمی دارم و لنگ می اندازم. هرچند که شاید روح پیرمرد هم از این یادداشت کوچک دراین گوشه پرت دنیای مجازی اینترنت خبرنشود. ولی اورا سزاوار احترام و تحسین و تقدیری هزاران بار بیش از این میدانم که – تا آنجا که میدانم – ازاو تاکنون دریغ شده و لابد می خواهند همچون دیگرجواهران این سرزمین – ازجمله زتده یاد زرین کوب – پس از مرگشان به قول مولوی خاکشان را بوسه دهند
چندسال پیش دریکی از سفرهایم به شهریزد به کارگاهی رفتیم که درآن مردی جوان – بیست و چند ساله – سه تار می ساخت برای فروش. بربالای سرخود قابی آویخته بود از مردی خوش سیما و شوریده. از او پرسیدم این عکس کیست؟ او ازجای برخاست و با احترام وغروری بارز گفت: "استاد هوشنگ ابتهاج". به پیروی ازرفتارشایسته آن جوان، من هم دراینجا به احترام دکترمحمدعلی اسلامی ندوشن ازجا برمی خیزم و کلاه ازسربرمی دارم و لنگ می اندازم. هرچند که شاید روح پیرمرد هم از این یادداشت کوچک دراین گوشه پرت دنیای مجازی اینترنت خبرنشود. ولی اورا سزاوار احترام و تحسین و تقدیری هزاران بار بیش از این میدانم که – تا آنجا که میدانم – ازاو تاکنون دریغ شده و لابد می خواهند همچون دیگرجواهران این سرزمین – ازجمله زتده یاد زرین کوب – پس از مرگشان به قول مولوی خاکشان را بوسه دهند
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مهر 1386ساعت توسط حسین مسرت
|
