حسین مسرّت

        وحشی بافقی(939-991ق) از نامی ترین شاعران عصر صفوی است. سوز و گداز و اخلاصی که در اشعار اوست، از همان زمان نامش را بر سر زبان ها انداخت .اوج هنر شاعری او در سرودن منظومۀ عاشقانه عارفانۀ «فرهاد و شیرین» است که به بیانی دیگر، گزارش زندگی خود اوست ؛بویژه قطعه آغازین آن که نواگر دل های سوخته است . از شاهکارهای دیگر او ترکیب بند های پر شور است .از این سخنور نامی به غیر از کلّیات که شامل دیوان و سه مثنوی: «فرهاد و شیرین» ، «ناظر ومنظور» و«خلد برین »است، یک مکتوب زیبا به نثر و به نظم باقی مانده است .وحشی بافقی را از سرشناس ترین سخنوران مکتب وقوع در شعر پارسی می دانند که بویژه واسوخت را خود او بنیان نهاد.

      مشتاقان ادب پارسی که در پی چند و چون زندگی و آثار وحشی بافقی بودند، کتابی بایسته بود که تمامی این پژوهش ها را از آغاز  تاکنون یک جا در خود داشته باشد تا از سرگردانی رهایی یابند و بدین روی کتابشناسی وحشی بافقی که حاصل پژوهش های سی ساله پروهشگر آن است، گرد آوری وتدوین شد تا راهنمایی برای دوستداران ادب فارسی بویژه در عصر صفوی باشد.

     این کتاب شناسی در چهار بخش با عنوان های زیر سامان یافته است: کتاب های چاپی ، گفتارها، نسخه های خطّی و دیگر موارد.