حسین مسرت

غلامحسين شارق يزدي در سال 1240 در هدش يزد متولد شد. پدرش معروف به غلامرضا محمدابراهيم از خادمان اهل بيت (ع) بوده است. وي با تراز يزدي از سخنوران و شاعران بزرگ، يزد رابطه خويشاوندي و دوستي داشته و با او بسيار مشاعره كرده است و تا سن 20 سالگي علم كلام و خط شكسته را فرا مي‌گيرد و به دربار كرمان راهي مي‌شود و آنجا لقب شارق‌الملكي را مي‌گيرد. شارق سپس به بندر لنگه مي‌رود و به خدمت در دستگاه حكم مي‌پردازد كه به جهت حسادت اطرافيان ناگزير به هندوستان مراجعت كرده و پس از چندي به يزد باز مي‌گردد. وي در دفتر مشيرالممالك رييس ماليه (دارايي) به خدمت به خلق مي‌پردازد، ولي از جهت روحيه آزاد‌خواهي و مردم‌دوستي به دليل ظلم و ستم رييس ماليه از او جدا مي‌شود. شارق در سال 1327 هجري قمري همزمان با افتتاح عدليه يزد به استخدام عدليه در مي‌آيد، ولي به جهت برخورد با مشيرالممالك و فشار وي در سال 1290 خورشيدي عدليه را رها كرده، به وكالت و احقاق حق مردم مي‌پردازد و سرانجام در آبان ماه سال 1307 هجري شمسي به رحمت خدا مي‌رود. به مناسبت سالگشت درگذشت غلامحسين شارق‌يزدي ـ اديب، سخنور، شاعر و آزادي‌خواه دوران قاجار ـ خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در يزد، با يك پژوهشگر يزدي درباره‌ي او گفت‌وگو كرد. حسين مسرت كه مطالعاتي در زندگي شارق انجام داده است، درباره زندگي ادبي وي گفت: شارق از نخستين كساني است كه براي مشروطه شعر گفته و اولين كسي است كه اصطلاحات سياسي را به حوزه شعر وارد كرده است. ديوان غزل با هزار غزل و كتابي به نام همايون گوياي انديشه‌هاي عرفاني و سياسي وي است. وي ادامه داد: ديوان مثنوي وي و همچنين تذكره شعراي يزد كه به همت او نگاشته شده بود، متاسفانه نابود شده است. البته كتابي به عنوان رباعيات شارق به سال 1299 شمسي در كرمان به چاپ رسيد و ديوان كامل شارق با بيش از 30 هزار بيت شعر در سال 71 در يزد چاپ شده است. مسرت خاطرنشان كرد:‌ شارق در غزل هم‌صداي حافظ و در مثنوي هم‌نواي مولانا بوده است. اين پژوهشگر در پايان گفت: فرخي يزدي (شاعر لب‌دوخته) و شكوهي يزدي، از شاگردان وي بوده‌اند و نظام‌الشعرا و حاج قدسي يزدي با شارق دمساز بوده‌اند. 

 

ایسنای مرکزی(1384/8/10)نقل از ایسنای یزد