پلّههای سنگی*
حسین مسرت
پلّههای سنگی، عبدالحسین جلالیان (جلالی)، تهران: یزدان، 1373، وزیری، 327ص، ج2.
از زمانی که محظوظانه نخستین «پلّههای سنگی» را درنوردیدیم، شش سال میگذرد، استقبالی که از نخستین جلد آن انجام گرفت، به دور از برخی جنبههای ظاهری، نشان از توجه و عنایت مردم این سامان به فرهنگ پربار و توانمند و غنی یزد داشت. سراینده با تسلّطی که بر زبان و واژگان یزدی دارد، توانسته اشعار و تصانیف دلنشینی از گویش یزد را بر کاغذ بنگارد و بر همین سان است، دفتر دوم که اینک پیش روی ماست. *
دومین ردیف «پلّههای سنگی» شامل غزلها، غزلوارهها برای مشاعره، غزلواره و مقطّعات، اخوانیّات، متفرقّات، مراثی، اشعاری به لهجۀ یزدی، هِلِ پوک، ساقینامه، رباعیّات و غیره است.
دکتر جلالیان که در نزد اهل ادب، به خوش ذوقی مشهور است، در این دفتر نیز در هر زمینه ذوقی را به کار بسته و حقایقی ظریف و دقایقی لطیف را آفریده است، اگر محدودیت جا نبود، در هر زمینه، بیتی گواه سخن میآمد تا خوانندگان نیز از آن بهره برند. در این کوتاه جای، به یک دوبیتی و بندی از مجموعۀ ابیات یزدی وی که نشانی از تسلّط و روانی طبع او دارد، بسنده میشود:
درسی از نیلوفر وحشی گرفتم در کویر |
| |
| بوته سبزی که یک دم درجهان،خندیده بود | |
در بیابان، تکیه گاهی چون کنار خود نداشت |
| |
| ساقههایش را به گرد خویشتن پیچیده بود | |
(ص313)
«شاگرد شعرباف»
وَرخیز مَمَلُک، دوده را یک جوری عَلَم کُن |
*. ویرایش نخست: نشریّۀ خبری- پژوهشی دانشگاه یزد، س5، ش25 (شهریور74): 35.
*. دفتر سوم نیز همچون دو دفتر دیگر دربردارندۀ اشعار گوناگون، بویژه اشعاری به گویش یزدی است که در سال 1388 توسّط نشر یزدان چاپ شده است.
حسین مسرّت